تاریخ سند: 17 مهر 1347
نامبرده بالا در حدود یک ماه قبل به قم مسافرت نموده و به قرار اطلاع در مدرسه فیضیه1 مشغول تحصیل علوم دینی می‌باشد.
متن سند:
از: 2/ ﻫ تاریخ:17 /7 /1347
به: 316 شماره: 1559/ ﻫ
موضوع: شیخ محمدعلی روحانی (ایلواری)
عطف 50816/ 316- 19 /6 /47
نامبرده بالا در حدود یک ماه قبل به قم مسافرت نموده و به قرار اطلاع در مدرسه فیضیه1 مشغول تحصیل علوم دینی می‌باشد.
توضیحات سند:
1. مدرسۀ فیضیه از بناهای عهد صفویه است که در جنب صحن حرم حـضرت معصومه(س) بنا شده است. بنای این مدرسه منسوب به شاه طهماسب اول صـفوی است چنانکه بر سر در ایوان جـنوبی مـدرسه کـتیبه‌ای است به نام شاه طهماسب. در سال‌های 1213 تا 1214 ق در زمان فتحعلی‌شاه قاجار بنای سابق را خراب کرده و مدرسه را با زیربنای بیشتر تجدید ساخت کردند. اواخر دوره قاجار این مدرسه بـه حالت مخروبه و متروکه بود. تا اینکه آیت‌الله حاج شـیخ عبدالکریم حائری در 1300ش به قم آمـد و مـدرسه فیضیه دوباره رونق بسزایی پیدا کرد. در دوران مرجعیت آیت‌الله بـروجردی مدرسه فیضیه بیش از پیش اعتبار و اهمیت یافت و مشهور عام و خاص گشت و بـه سـبب همجواری با حرم حـضرت معصومه(س) و اینکه محل تدریس آیات عظام بروجردی و خوانساری بود بسیار محل توجه طـلاب واقع شد و همیشه مملو از جمعیت روحانی و غیرروحانی بود. (ناصرالشریعه، محمدحسین، تاریخ قم، ص 155ـ160) مدرسه فیضیه از شروع نـهضت اسلامی به رهبری حـضرت امـام(ره) کـانون و سـنگر مقاومت بود و مورد کینه و بغض شدید رژیم قرار داشت. در دوم فروردین 1342 مزدوران رژیم به این سنگر هجوم بردند و جنایتی هولناک را مرتکب شـدند. پس از قیام خونین 15 خرداد 1342، هرساله روز 15 خرداد طلاب با برگزاری مراسمی در این مدرسه یاد و خاطره شهدای 15 خرداد و رهبر انقلاب را زنده نگه می‌داشتند. در خرداد 1354 مراسم مذکور با شور و هیجان بیشتری برگزار شد و تبدیل به یکی از حماسه‌های تاریخ مبارزات اسلامی گردید و مدرسه فیضیه به مدت سه روز از 15 تا 17 خرداد کانون مقاومت و مبارزه علیه حکومت زور و استبداد بود. سرانجام عصر روز 17 خرداد کماندوهای رژیم به این سنگر مقاوم وحشیانه حمله کردند و با ضرب و شتم، طلاب متحصن و معترض این مدرسه را دستگیر و بازداشت کردند. سپس به زندان اوین در تهران منتقل کردند که عده زیادی از آنها به زندان‌های طولانی محکوم شدند. رژیم پس از این حادثه با اقدامی کینه‌جویانه مدرسه فیضیه و مدرسه دارالشفاء که در جوار هم بودند را تعطیل کرد و به رغم تلاش‌هایی که از سوی مراجع تقلید برای بازگشایی مدرسه فیضیه صورت گرفت، حکومت قبول نکرد؛ زیرا شاه گفته بود مدرسه فیضیه به هیچ وجه نباید باز شود. حتی اگر عده‌ای کشته شوند. بنابراین مدرسه فیضیه تا پیروزی انقلاب اسلامی تعطیل بود. (شیرخانی، علی، حماسه 17 خرداد 1354، مدرسه فیضیه)
منبع:
کتاب
شهید حجت‌الاسلام محمدعلی روحانی‌فرد صفحه 153
