ساعت 1200 روز 27/4/49 آقای شیخ عبدالنبی احمدی با شیخ محمدعلی روحانی‌فرد که در مدرسه عمادیه گرگان دارای حجره‌ای است ملاقات نمود
تاریخ سند: 30 تیر 1349
ساعت 1200 روز 27/4/49 آقای شیخ عبدالنبی احمدی با شیخ محمدعلی روحانی‌فرد که در مدرسه عمادیه گرگان دارای حجره‌ای است ملاقات نمود
متن سند:
از: گ 10 تاریخ:30 /4 /1349به: 2 ﻫ شماره: 4835/ گ10
موضوع: شیخ محمدعلی روحانی‌فر معروف به ایلواری
ساعت 1200 روز 27 /4 /49 آقای شیخ عبدالنبی احمدی با شیخ محمدعلی روحانی‌فرد که در مدرسه عمادیه گرگان دارای حجره‌ای است ملاقات نمود و پس از بحث و گفتگوهای مختلف شیخ محمدعلی روحانی‌فرد اظهار داشت من و مصطفی زمانی1 که یکی از ارادتمندان خمینی است در قم از نظر مقاله نویسی در یک هیئت هستیم اما متاسفانه مقالات ما را جمع‌آوری نمودند و سازمان امنیت قم مانع چاپ آن گردید ولی چون من علاقمند به نویسندگی هستم وارد به جمعیت آقای ناصر مکارم شیرازی2 شدم البته اگر آقای مکارم شیرازی بداند که من از دوستان مصطفی زمانی و دیگران هستم مرا جزء جمع خود راه نمی‌دهد و در این مدت هم دو جلد کتاب نوشته‌ام یکی راجع به اختلافات نژاد و دیگری گروهانهای اسلامی نام دارد.
نظریه شنبه: آقای شیخ محمدعلی روحانی‌فرد یکی از روحانیون مخالف و افراطی می‌باشد که در سال 1346 به اتهام پخش اعلامیه برعلیه دولت از طرف ساواک دستگیر گردیده بود.
نظریه یکشنبه: ضمن تائید نظریه شنبه اخیراً مقالاتی از شیخ محمدعلی روحانی‌فرد در روزنامه ندای حق چاپ می‌گردید ضمناً در این ساواک سابقه‌ای از مصطفی زمانی موجود نمی‌باشد. قابوس
نظریه گ 10: نظریه یکشنبه مورد تائید می‌باشد.
فیش به نام شیخ محمدعلی روحانی فر معروف به ایلواری بررسی و ارائه شود.
بررسی و ارائه شود 11 /5
آقای مجتبوی بهره‌برداری [ناخوانا] است [ناخوانا] داده شود 11 /5
توضیحات سند:
1. حجت‌الاسلام مصطفى زمانى در سال 1313 ﻫ ش در نجف‌آباد متولد شد. وی در خانواده‌ای مستضعف و متدین پرورش یافت. در کنار کار روزانه، دروس ابتدائی را به پایان رساند. به توصیه مرحوم آیت‌الله شیخ ابراهیم ریاضی و شهید سید مجتبی نواب صفوی به تحصیل در رشته علوم اسلامی روی آورد. پس از تحصیلات مقدماتی در زادگاه خود، به قم مهاجرت نمود و در محضر حضرات آیات عظام: مشکینی، حسین نوری همدانی، ستوده، اعتمادی و... به تحصیل مشغول و دو سال از محضر مرحوم آیت‌الله بروجردی کسب فیض نمود. هشت سال در درس حضرت امام خمینی حاضر و بحث مکاسب امام را تقریر نمود. کار نویسندگی و ترجمه را از دهه 1340 آغاز و در نیمه دوم همان دهه کار نشر را آغاز و مؤسسه پیام اسلام را تأسیس نمود که حاصل آن انتشار بیش از دویست مجلد کتاب در تیراژ بالا بود.وی در سال 1352 دستگیر و به زندان قزل قلعه روانه شد. حجت‌الاسلام زمانی ابتدا با شهید آیت‌الله مفتح همکاری داشت و پس از انتقال استاد به تهران، خود به صورت مستقل کارش را ادامه داد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی بر فعالیت خود افزود و در اول اسفند 1369 درگذشت و در کنار حرم حضرت معصومه(س) دفن گردید. از آثار ایشان می‌توان به قصه های قرآن، قصه های کهن، ابراهیم یا بت شکن توحید، کودک نیل یا مرد انقلاب، امام علی پیشوای مسلمین، با ضعف مسلمین دنیا در خطر سقوط، استعمار، به سوی اسلام یا آئین کلیسا، ترجمه نهج البلاغه، ترجمه دیوان امام علی(ع) اشاره کرد.
2. آیت‌الله‌‌العظمی ناصر مکارم شیرازى، فرزند حاج محمد در بهمن ماه سال 1305 ﻫ ش در شیراز دیده به جهان گشود. دوران تحصیلات ابتدایى و متوسطه را در شیراز گذرانید و پس از شهریور 1320 به فراگیرى مقدمات و سطح در مدرسه علمیه آقابابا خان در آن شهر پرداخت. در سال 1324 به قم عزیمت نمود و طى اقامت پنج ساله در آنجا، از محضر آیات عظام: بروجردى و حجت کوه‌کمرى بهره‌مند گردید. وى در سال 1329 جهت ادامه تحصیل، راهى نجف اشرف شد و موفق به کسب اجازه اجتهاد از علماى آن سامان گردید. در سال 1330 به قم بازگشت و مجدداً در درس آیت‌الله بروجردى شرکت نمود. او فلسفه را نزد علامه طباطبایى (ره) خواند و به تدریس سطوح عالیه فقه و اصول در حوزه علمیه قم مشغول شد. در دهه 30 شمسى به منظور مقابله با تبلیغات الحادى، با همکارى گروهى از همفکرانش، مبادرت به تشکل جلسات بحث علمى و فلسفى کرد. در آن جلسات، کلیه اصول فلسفى مکتب هاى مادى را مطرح و در نتیجه کتاب «فیلسوف نماها» را تألیف نمود. این کتاب با استقبال جوانان و روشنفکران روبرو شد و در سال 1333 به عنوان بهترین کتاب سال، بزرگترین جایزه علمى را به خود اختصاص داد. نگارش قریب 50 عنوان کتاب درباره فقه، اقتصاد، فلسفه، کلام و تفسیر از جمله «تفسیر نمونه» در 27 جلد، از جمله اقدامات علمى ایشان است. وى در سال 1337 اقدام به نشر مجله ماهانه «درسهایى از مکتب اسلام» نمود. فعالیت و مبارزه سیاسى ایشان با اوج‌گیرى نهضت اسلامى در سال 1342 شهرت یافت. او با ایراد سخنان انتقادى و اعتراض‌آمیز در مجامع علمى و مذهبى و نیز نگارش مقالات انتقادآمیز در نشریه مکتب اسلام، توجه ساواک را به خود جلب کرد. بعد از قیام 15 خرداد 1342 دستگیر و بازداشت شد. پس از آن نیز بارها به شهربانى احضار و مورد تذکر قرار گرفت. به دنبال قیام مردم قم در آذر و دى 1356، ایشان به سه سال اقامت اجبارى در چابهار محکوم شد و پس از مدتى محل تبعید وى به مهاباد و سپس سرودشت تغییر یافت. پس از پیروزى انقلاب اسلامى و بازگشت از تبعید، در قم مستقر شد و همچون گذشته به تدریس و تربیت طلاب علوم دینى پرداخت. آیت‌الله مکارم شیرازى، پس از رحلت آیت‌الله‌العظمى حاج شیخ محمدعلى اراکى، از طرف جامعه مدرسین حوزه علمیه قم به عنوان یکى از مراجع تقلید معرفى گردید. ایشان در دوره اول و دوم مجلس خبرگان، به نمایندگى از طرف مردم انتخاب شد.