تاریخ سند: 19 مهر 1352
موضوع: شیخ غلامحسین جعفری
متن سند:
به: 312 شماره: 6388 /20 ﻫ 12
از: 20 ﻫ 12
نامبرده فوق ضمن مذاکره خصوصی اظهار نموده که بنا بود شیخ محمود صالحی در مسجد جامع به منبر برود ولی چون به مسجد مذکور نیامد کس دیگری توسط فلسفی تعیین گردیده است که بعد از نماز ظهر و عصر به منبر برود.
جعفری افزوده سید محمد صادق لواسانی1 از بعضی از منبریها گله دارد که اگر از خمینی تعریف نمیکنند چرا او را خراب مینمایند و علیه او حرف میزنند و قدم بر میدارند.
نظریه شنبه: نظری ندارد.
نظریه یکشنبه: به احتمال یقین مطالب مفاد خبر از ناحیه شیخ غلامحسین جعفری عنوان شده است.
رفعت
نظریه چهارشنبه: نظریه یکشنبه مورد تایید است.
سپاهی
16165 بایگانی شود.
دایره عملیات آقای باقری 22 /7
در مورد فلسفی و لواسانی بهرهبرداری شد.
توضیحات سند:
1.
آیتالله سید محمدصادق لواسانی: فرزند سیدابوالقاسم، در سال 1280ش در تهران متولد شد.
ایشان در طول تحصیل در حوزه علمیه قم و در ابتدای جوانی با امام خمینی هم حجره شد و دوستی صمیمانه آن دو 70 سال استمرار یافت.
وی پس از اتمام تحصیلات، علاوه بر تدریس در حوزۀ علمیه قم مدتی نیز تولیت و مدیریت مدارس فیضیه و دارالشفاء را بر عهده داشت.
در اواسط دهۀ بیست شمسی به تهران عزیمت کرد و در مسجد بازارچه نائبالسلطنۀ تهران به اقامه جماعت پرداخت و تا زمان رحلت، در این شهر به فعالیتهای دینی و اجتماعی اشتغال داشت.
به دلیل علاقه و اعتقاد استثنایی و منحصر به فرد حضرت امام خمینی (ره) به آیتالله لواسانی، با آغاز دوران مرجعیت امام در ابتدای دهۀ چهل، ایشان به عنوان وکیل و نمایندۀ تامالاختیار امام در تهران تعیین شد.
وی در دوران مبارزات و از آغاز نهضت، از حامیان صدیق و استوار حضرت امام (ره) بود و در دوران تبعید امام، در زنده نگهداشتن نام و راه امام و تداوم پیوند روحانیت با ایشان نقش مهمی ایفا مینمود.
آیتالله لواسانی همواره تحت فشار و مزاحمتهای عوامل رژیم شاه قرار داشت، از جمله یک بار در سال 1351 دستگیر و نزدیک به یک ماه بازداشت شد، بار دیگر در سال 1353 بازداشت و این بار برای مدت سه سال از تهران به هشتپر طوالش تبعید گشت.
بارها با خروج وی از کشور مخالفت گردید.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی پیوند و ارتباط نزدیک ایشان با حضرت امام برقرار بود تا آنجا که معمولاً هفتهای یک بار با امام دیدار و ملاقات مینمود.
مرحوم آیتالله سید محمد صادق لواسانی پس از رحلت حضرت امام خمینی (ره) در سال 1368، فقدان دوست دیرین خود را چندان تاب نیاورد و در سال 1369 در سن 89 سالگی رحلت نمود.
منبع:
کتاب
پایگاههای انقلاب اسلامی، مسجد جامع بازار تهران به روایت اسناد ساواک - جلد دوم صفحه 376
